..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

 วาดเล่นในดรอวร์ ก่อนนอน....

วันทุกวัน เธอตื่นแต่เช้า...

ออกทำมาหากิน.. ตามประสาคนทำงานในเมืองใหญ่

ความรู้ที่ร่ำเรียนมา ช่วยทำให้เธอเลี้ยงดูตัวเองได้

รอยยิ้มของสังคมคนทำงานออฟฟิศ เป็นเพียงความสุขเล็ก ๆ ก่อนจะเผชิญชะตากรรมในการทำงานแต่ละวัน

ให้มันจบไปเป็นอย่าง ๆ ไป.. ตามหน้าที่ของเธอ

เงินเดือนงวดแล้วงวดเล่า ถูกเผาผลาญไปกับชีวิตฟุ่มเฟือยของคนเมือง

หนี้สินล้นพ้นตัว...

คงอีกนาน กว่าสาวเจ้า จะพบความสุข....

.

 

 

หาผัวเถอะเอ็ง

 

 

เสียงสุดท้าย จากเพื่อนร่วมงานดังขึ้น ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับที่พัก...

 

เอวัง...

 

 

-----------------------------------------

หลังจากนั่งทำงานตั้งแต่เช้า... จนตอนนี้จะตีสาม

นี่ก็ปาเข้าไปเป็นวันที่สามแล้ว

ที่ผมยังต้องทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำ

 

งานแบบของผมปัจจุบัน ต่างจากการทำงานในออฟฟิศมาก

ทำงานหนักกว่า แต่สบายกว่าตรงที่ไม่ต้องเดินทางไปที่ทำงาน..

เวลาสำหรับการเดินทาง ถูกเอามาใช้กับการทำงานอย่างเต็มที่

พรุ่งนี้ขอสลบซักเที่ยง

จะรีบทำงานต่อ...

อยากอู้ ก็คงอู้ได้ช่วงที่คนอื่นเขาไม่ทำงานกันแล้ว

อย่างเช่นเวลาที่อัพบล็อกนี้....

กี่โมงแล้วหว่า...