วันสิ้นปี 2548 ผมนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์อายุ 7 ปีที่ผมเปลี่ยนไส้มันมา 2 หนแล้ว จอ 15 นิ้วที่เริ่มเลือนลาง มันทำให้ผมรู้สึกว่า ตาผมแย่ลงหรือจอมันเสื่อมกันแน่..?? คีย์บอร์ด... แป้นพิมพ์ดีดที่ไม่ยอมทำงานพอดีในคืนนี้... มันไม่รับคำสั่งจากปลายนิ้วผมอีกต่อไปแล้ว

ผมถอดแจ๊คคีย์บอร์ดออก เริ่มนึกถึงวันที่ผมด้านหน้าเข้าไปขายฝีมือทำเพลงเกมเมื่อปลายปี 47 วันนั้นผมใช้แป้นพิมพ์ดีดตัวนี้ทำเพลง.... มันคือแรงบันดาลใจของผมจริง ๆ มาวันนี้มันคงเหนื่อยกับการใช้งานผิดประเภทของผม

จากนั้นผมจึงวางมันลงที่ตรงหน้า... ยกมือไหว้... ประหนึ่งผู้มีอุปการะคุณที่ทำให้ผมมีวันนี้..

ผมหันไปหยิบคีย์บอร์ดอันใหม่ที่ซื้อเตรียมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อน...มาเสียบแทน

มิดี้คอนโทรล ที่ได้จากการทำเพลงเกมแท้ ๆ ก็พร้อมละ..

ปี 49 นี้ เพื่อไม่ให้ 101 Keybord ของผมตายเปล่า ผมจะต้องก้าวต่อไป

เสียงจุดพลุฉลองชัยปีใหม่เงียบลงแล้วสิ... ผมขอเปิดบราวเซอร์ตัวห่วย ๆ ที่ถูกบังคับมาให้ใช้ตั้งแต่ลงวินโดวส์เพื่อค้นหาอนาคตที่ดีกว่านี้ก่อนครับ

ขอดองบล็อกไว้ซักเดือนเน้อ

นิเกะนิเกะนิเกะ... ไปกันเหอะคุคุริจัง