..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

ผมเป็นคนขี้อิจฉาครับ

ชอบอิจฉาว่าคนนั้นคนนี้ไม่ได้เก่งกว่าผมเลย ทำไมเขาได้ดีกว่า

แต่ความเป็นคนขี้อิจฉาช่วงวัยรุ่นนั้่นเป็นความอิจฉาที่ไร้มารยาทมาก ๆ

มักจะพยายามพูดให้ตัวเองดูเหนือกว่า

แต่พอเวลาผ่านมาเรื่อย ๆ จนถึงวันที่เลยวัยนั้น

กลับมานึกถึงการกระทำของตัวเองตอนนั้น

มันเลวจริง ๆ

แล้วก็ดูเป็นคนไร้ความสามารถที่อยากได้รับการยอมรับ

ที่พูดจางี่เง่า ๆ โดยที่ตอนนั้นไม่รู้ตัวเลย....ว่ายิ่งพูดยิ่งดูห่วย...

ครับ.. มันเป็นเรื่องของวัยจริง ๆ

แต่ที่มาเล่าให้ฟังเพราะอยากจะให้รุ่นหลังได้คิดบ้างว่า

สิ่งที่เราทำ คนอื่นเขาก็เคยเป็น เคยทำล่ะครับ

วันนี้อุตส่าห์มีคนมาเล่าภาพจริงให้ฟังตรงนี้

แล้วไม่สมควรจะฟังหรือไง ?

ผมเป็นตัวอย่างของคนที่ผ่านวัยรุ่นมาแบบผิด ๆ เรื่องความอิจฉาครับ

แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากแสดงความด้อยค่าของตัวเอง

ด้วยการพูดจายกตัวเองให้ดูสูงนั้น

มันทำให้ผมไม่เหมือนเด็ก "บางคน" อยู่บ้าง

นั่นก็คือ ...

ผมลงมือทำทุกทางให้มันเหนือกว่าคนที่ผมอิจฉาด้วย

ไม่ได้อิจฉา พูดจบ แล้วกลับไปนอนเกาไข่

พอเวลาผ่านไป ผมก็ก้าวข้ามคนที่ผมอิจฉาไปได้บ้าง

และพอมาถึงวันนี้

เมื่อผมเห็นใครเก่ง ๆ มันก็ไม่คิดอิจฉาแล้วล่ะครับ...

เพราะคนเก่ง เขาเก่งจริง

เราก็ควรพูดชมจริง ๆ ให้เขาได้ยินบ้าง

ไม่ใช่ยกคำอ้าง "เดี๋ยวมันเหลิง" ซึ่งข้ออ้างนี้ มันสำหรับตัวอิจฉาครับ

คนเราทุกคนมีความอิจฉาอยู่ในตัวเอง...

แต่หลังจากอิจฉาแล้ว

อย่าลืมน้ำใจนักกีฬาด้วยนะครับ