..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

เนื่องจากเอ็นทรี่ก่อนหน้า มีหลายความเห็นออกไปในแนวทางสงสัยว่าทำไมผมถึงลงท้ายว่า "ไปอยู่เวียตนามกันไหม ?"

เพราะเป็นที่รู้ ๆ กันว่าเวียตนามนั้นเป็นอย่างไร มีเพื่อนสมาชิกบางท่านได้ยกประสบการณ์ที่ผ่านมาว่าเวียตนามเป็นยังไง..

ไอ้ตัวผมก็ไม่คิดว่าเสียงตอบรับจะรุนแรงได้ใจเสียขนาดนั้นนะครับ
เอ็นทรี่นี้เลยต้องขออธิบายความซักนิดหนึ่ง..
ด้วยเอ็นทรี่ก่อนหน้าได้ยกกรณีสังเกตมาให้ได้ขบคิดกันว่าเวียตนามเขาก็มีอะไร ๆ เหมือน ๆ กับเราแต่ในข้อเก้านั้น มันต่างกับประเทศไทยก็คือเรื่องของค่าแรงล่ะครับ
กิจการเรื่องเกมในเวียตนามนั้น คล้าย ๆ กับกิจการคนทำเกมส่วนใหญ่ของไทย นั่นก็คืออุตสาหกรรมทำเกม หรือเรียกภาษาโรงงานว่า รับจ้างผลิต โดยจะรับออร์เดอร์จากต่างประเทศมาในรูปแบบต่าง ๆ

เช่น

- รับคอนเซ็บมาออกแบบเกมเองให้ทางลูกค้าโอเค แล้วจ่ายเงินไป
- รับเอกสารดีไซน์จากต่างประเทศมาทำให้เป็นเกมแล้วส่งไป
- รับจ้างผลิตชิ้นส่วน เช่น ตัวละคร อาวุธ เป็นชิ้น ๆ ส่งกลับไปประกอบที่บ้านลูกค้า หรือบริษัทอื่น ๆ
- รับออกแบบชิ้นส่วน สร้างมันขึ้นมา ส่งให้ทางลูกค้า ถูกใจก็ซื้อไป (งานผมเข้าข่ายนี้)

ฯลฯ อะไรก็ได้ที่ส่งให้ลูกค้าแล้วชอบ ก็ซื้อไป..

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเวียตนาม ?
เวียตนามก็คล้าย ๆ เราล่ะครับ ไม่ต่างอะไรกัน
แต่ต่างกันที่ค่าแรง ที่อาจจะราคาถูกกว่า แต่เอาเข้าจริง ๆ เป็นอย่างไรไม่ทราบได้ บางบริษัทอาจให้ค่าแรงมากพอที่จะทำให้คนทำงานเกมที่เป็นชาวเวียตนามอยู่ได้ บางบริษัทอาจไม่ใช่
แต่หลาย ๆ บริษัท เป็นบริษัทรับจ้างผลิตชิ้นงาน หรือทำเกมที่มาจากญี่ปุ่น
บางบริษัทมาเอง บางบริษัทรับจ้างเหมาช่วงงานต่อมาอีกที
พูด ๆ ไปก็เหมือนกับรับทำถนนซักเส้นแล้วจ้างกันต่อ ๆ ๆ ๆไปให้งานมันเดิน
ทีนี้มันต่างกันกับไทยก็ตรงที่โอกาสการเข้าถึงเกมนั้น ดูดีกว่ามาก
เวียตนามได้ทำเกมคอนโซล ถึงจะรับจ้างผลิต มันก็คือเกมคอนโซล
ถามว่าของไทยมีไหม ก็ต้องตอบว่า "มี" เหมือนเวียตนาม

แต่ผมอยากถามว่า

บริษัทของไทยในปัจจุบัน มีกี่บริษัทที่ได้โอกาสในการเข้าถึงเกมจากค่ายใหญ่ ๆ ?
คำตอบออกมาจะพบว่าน้อยมากครับ ผมไม่อยากร่าย เพราะมันเป็นเรื่องของการทำงาน
แม้จะไม่ได้ทำเกมกับค่ายเกมยักษ์ใหญ่ก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าศักดิ์ศรีเราด้อยกว่าเวียตนาม

เพียงแต่อนาคต มันต่างกันบ้าง

เวียตนามตอนนี้เหมือนญี่ปุ่นไม่ก็จีนสมัยยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ถ้ามองในเรื่องเกมนะครับ กับประเทศที่เพิ่งเปิดตลาดแรงงานเพื่อ "ดูด" เทคโนโลยีจากประเทศที่พัฒนาแล้ว ยอมเป็นเบี้ยให้พวกต่างชาติใช้งาน แต่ก็ได้เทคนิควิธีการทำเกมจากประเทศเหล่านั้นมาค่อนข้างมาก เพราะเขามาเปิดบริษัททำงานกันเอง
ในขณะที่ประเทศไทยนั้นไม่ใช่ เพราะเรามีการพัฒนาการทำเกมมาเป็นสิบปีแล้ว ลองผิดลองถูกมามากมาย ต่อสู้ฝ่าฟันกันมาจากประเทศที่เคยคิดเกมทำเองขายเอง พยายามขายหลายหน ไปรอดก็น้อย ไปไม่รอดก็มาก สุดท้ายต้องรักษาสถานภาพของพนักงานในบริษัทให้มีงานทำกันต่อไปด้วยการหาคอนเน็คชั่นกับต่างประเทศเพื่อ "รับงานมาทำ" ควบคุมงานโดยคนไทย ทำงานโดยคนไทย หมายความว่าไม่มีครูต่างชาติมาสอนให้เป็นแบบอย่าง นอกจากผู้สร้างบริษัทจะส่งคนไปเรียนรู้งานซักคนสองคน เพื่อนำความรู้นั้นกลับมาถ่ายทอดให้กับน้อง ๆ ที่ทำงานในบริษัทด้วยกัน

ถึงตรงนี้บางคนก็คงอยากจะค้านผมว่า ทำไมไปยกให้เวียตนามได้เปรียบกว่าไทยแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่คนไทยเก่ง และทำได้ด้วยตัวเอง
 

ก็อยากให้มองตามหลักความจริงว่า ประเทศไทยนั้นมีคนเก่งจริง ๆ ครับ แต่เขาจะเก่งได้ระดับไหนก็ต้องขึ้นอยู่กับคนที่จะสอน หรือจะพาเขาให้เก่งขึ้น
ลองนึกถึงบริษัทไทยซักบริษัท ที่เวลาสงสัยในเทคนิคการใช้งาน SDK คอนโซลซักเครื่อง เขาได้สิทธิระดับไหน ? และมีสิทธิแบบนั้นได้กี่คน ? ในขณะที่ของเวียตนาม มีพี่เลี้ยงคอยสอนงานสอนเทคนิคระดับมีฝีมือที่ให้สิทธิ์ในการเข้าถึงเวบไซต์ช่วยแก้ปัญหาดังกล่าวได้มาก จากคนญี่ปุ่น หรือฝรั่ง ที่มีพาวเวอร์สูงกว่าคนไทย ทั้งด้านเชื้อชาติและภาษา

ผมไม่ได้ยกให้เวียตนามเป็นพ่อครับ แต่ก็ไม่ได้อยากยกให้ไทยเหนือกว่าเวียตนามเลยในสถานการณ์ตอนนี้
อยากให้ลองมองไปที่อนาคตกันมากกว่า

ว่า

กว่าจะถึงวันที่คนไทยทำเกมของตัวเองแล้ววางขายได้ทั่วโลกนั้น มันเป็นจริงได้มากน้อยแค่ไหน

ผมเคยคุยกับผู้บริหารบริษัทเกมบางแห่ง ยังเข้าใจว่ารัฐบาลต้องเข้ามาให้ทุนในการพัฒนาเกมของคนไทยมาก ๆ แบบเกาหลี ที่เขาสร้างเอ็นจิ้นทำเกมขึ้นมาจากเงินสนับสนุนรัฐบาล
ก็ต้องบอกว่าเกาหลีเขาก็คือเกาหลี ประเทศที่เพิ่งพยายามผลักดันเรื่องการสร้างทรัพย์สินทางปัญญาออกมาขายให้กับลูกค้าทั่วโลก แล้วเขาทำสำเร็จ จริง ๆ มันมาจากพลังของคนทำงานมากกว่าการสนับสนุนของรัฐเพียงลำพัง ซึ่งผมเพิ่งเห็นว่าเขาเพิ่งจะให้การสนับสนุนเพราะคนในประเทศเขาสู้กันมาก ซึ่งต่างกับไทย
มีคนทำเกมคนหนึ่งบอกผมว่า ต้นตอความชิบหายของการทำเกมในไทยมันเริ่มมาจากบริษัทหนึ่ง ผลิตเกมแนวแอ็คชั่นคอนเซ็บต่อต้านยาเสพติดขึ้นมา แล้วของบจากรัฐบาลได้ หลังจากนั้น คนที่เปิดบริษัททำเกมไทยก็ดำเนินคอนเซ็บนี้ในการทำเกมตลอดมา จนทำให้เยาวชนรุ่นต่อ ๆ เข้าใจว่าการทำเกม "ต้องทำเพื่อขอเงินจากรัฐบาล"

ถ้าใครเป็นนักดูการ์ตูนมาก ๆ คงทราบข่าวว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ ประเทศญี่ปุ่นได้ทำอนิเมชั่นส่งเสริมให้เยาวชนเข้าใจการพิพากษาในระบบ "ลูกขุน" แบบอเมริกา..โดยหนังการ์ตูนชุดนั้น ทำออกมามีคุณภาพได้ "แย่" กว่ามาตรฐานทั่วไป..

ขนาดญี่ปุ่นประเทศผู้นำเรื่องการ์ตูน พอเจอระบบรัฐบาลให้เงินทำ ตัวงานก็ออกมาเป็นแบบนั้นเลยนะครับ
แล้วมาดูประเทศไทย ที่ยังไม่มีคนเก่ง ๆ มารวมตัวในบริษัทเดียวกันเพื่อทำเกม ได้เงินรัฐบาลแล้ว ทำเกมแบบไหนออกมากัน ?

เขาเรียกว่า ทำเกมไปวัน ๆ ให้มันมีข้าวกินไปวัน ๆ แล้วแบบนั้น มันจะพัฒนาไปในรูปแบบไหน ?
ผมเองออกมาพูดเรื่องพวกนี้ มันก็เหมือนกับเหวี่ยงแหจับปลาฉลาม แล้วดันกระโดดลงไปในทะเลเพื่อเล่นกับพวกมัน.. เดี๋ยวก็ได้โดนกัดตายเละเทะ

แต่ก็อยากให้คนทำเกมที่ยังมีความรักในการทำเกม มีความฝันในการทำเกม และมีพลังพอที่จะสร้างเกมออกมาได้จริง ๆ ไม่ทิ้งความหมายของการเริ่มทำเกมของท่าน ว่าท่านทำเกมเพื่ออะไร ?
ถ้าท่านทำเกมเพื่อตัวเอง ก็เลิกทำไปเถอะครับ ประเทศไทย ไม่ใช่ประเทศที่เห็นเกมเป็นสินค้าออก
บอกตรง ๆ ว่าเกมไทย ที่สร้างเองขายเองนั้น ปัจจุบัน ขายต่างชาติลำบากมาก ถ้าขายได้ก็ขายในตลาดเพื่อนบ้านใกล้ ๆ และยอดจำหน่ายไม่ได้สูงส่งอะไร แค่อยู่ได้ไม่ตาย

ส่วนเกมรับจ้างผลิตนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ไปได้ทั่วโลกก็จริง แต่แทบไม่มีใครรู้เลยว่าทำโดยคนไทย เพราะบางเกมเขาไม่ให้เครดิตด้วยเหตุว่า เขาก็รับงานมาอีกต่อนึงเหมือนกัน ขืนให้คนจ้างจริง ๆ รู้ เดี๋ยวจะโดนตัดตอนข้ามหัวมาจ้างคนไทยเลยไม่ผ่านมัน ก็ซวยอีก..

ส่วนเกมไทยที่ได้รับการยอมรับจากต่างประเทศ ที่วางจำหน่ายแล้ว ปัจจุบันนั้น "ไม่มี" อนาคตคง "มี" เร็ว ๆ นี้ กี่เกมไม่ทราบ

แต่อยากจะเบรกความรู้สึกสักนิดกับเกมไทยที่อาจทำได้แบบนั้น
จำไว้นะครับ พวกเขาทั้งหลายนั้น ไม่ได้ใช้เงิน "รัฐบาล" ไม่ได้ผลาญเงิน "ภาษี" ของประเทศ
ดังนั้น หากเห็นเขาสำเร็จ ก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกบริษัทจะทำได้แบบนั้น
มันไม่ใช่วาระแห่งชาติ แต่มันเป็นความสำเร็จของเอกชน คนทำเกม
ผู้บริโภคคือคนตัดสิน ไม่ใช่ลายเซ็นของอธิบดีกรมไหน หรือ ผอ.จากหน่วยงานใด
ยินดีร่วมกันได้ แต่อย่าเรียกร้องอะไรจากพวกเขาว่า ต้องเป็นคนของประชาชน..
มาถึงตรงนี้แล้ว ก็ต้องมองให้ออกนะครับว่าเรากำลังพูดถึงเรื่อง ทำไมผมถึงบอกว่า "ไปอยู่เวียตนามไหม ?"
เวียตนาม เหมาะกับการลงทุนครับ

ไม่ได้เหมาะกับการไปทำงาน

ถ้าเรามั่นใจว่าเราเก่งกว่าเขา

ถ้าเราบอกว่าเวียตนามสู้เราไม่ได้

ถ้าเราบอกว่าเวียตนามเป็นประเทศที่แข็งหรืออะไรที่ถูกจำกัดสิทธิเยอะ ๆ

นั่นหมายความว่า วันไหนเราเก่งมาก ๆ เราก็ควรจะ

ไปจ้างคนเวียตนามทำเกมกัน....

(สรุปง่าย  ๆ ผมประชด...ครับ)

(จะมีไอ้บ้าที่ไหนเขียนเอ็นทรี่รายวันได้ยาวบรรลัยโคตรขนาดนี้ไหม ?)
(ถ้ามีรางวัล "ไอ้บ้าเขียนเอ็นทรี่ยาว ๆ ได้ทุกวัน" ขอให้นึกถึงผม)

----------------------------
บ่นทิ้งท้ายกับเน็ต ADSL ของ TOT ที่อยุธยา
แย่มาก ๆ เลยครับ
เน็ตจะเข้าไม่ได้ตั้งแต่สองทุ่ม
แถมไอ้ตอนที่เข้าได้ มันก็จะหลุดทุก ๆ ยี่สิบนาที จากที่เมื่อก่อนมันไม่เป็น
ความเร็วเน็ตในประเทศระบุอารมณ์ไม่ได้เลย
ออกนอกก็ยิ่งแล้วใหญ่
เมื่อวานพิมพ์บทความยาว ๆ ที่เวบนึง กดส่งปุ๊บ หลุดปั๊บ ต่อไม่ติดอีกเลย...
เรารักคุณ TOT
TOT
... เหมือนสัญลักษณ์ "น้ำตาตกในจริง ๆ"