..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

ในขณะที่คนทั่วไปในโลกความเป็นจริงนั้น ต้องสู้ฝ่าฟันเพื่อหาทางให้ชีวิตรอด ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่มองไม่เห็นว่า การต่อสู้นั้น มันทำเพื่ออะไร และตั้งใจจะอยู่แบบนั้นต่อไป ไม่คิดว่าบางสิ่งบางอย่างควร ลด ละ เลิก ได้แล้ว

น่าแปลกใจเสมอที่รอบตัวของผมได้พบกับกลุ่มคนประมาณนี้เป็นประจำ ไม่ว่าจะในประเทศ หรือต่างประเทศ แปลกใจว่าเกือบทั้งหมดไม่รู้ว่า ชีวิต ต้องต่อสู้อย่างไรให้มันผ่านไปได้

บางคนนั้นยอมรับว่าตนเองนั้นกำลังเดินสู่หนทางผิด แต่บางคนก็ไม่ได้รู้ตัวเอาเสียเลย

ชีวิตหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่สามารถต่อเข้าสู่โลกออนไลน์ได้ 24 ชั่วโมงนั้น มีทั้งข้อดีและข้อเสีย

แต่พวกเขาเลือกที่จะอยู่กับมัน บางคนก็เข้าใจว่าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีกับตัวเองแน่ ๆ บางคนก็ไม่คิดแบบนั้น

เพื่อน ๆ ในโลกออนไลน์ตอนนี้ แต่ละคนกำลังทำอะไรกันแน่...?

โลกที่ตัดขาดจากความจริง โลกที่พวกเขาเข้าใจว่า เพียงแค่มีมัน ก็ไม่จำเป็นต้องมีอะไร

บางคนเลือกที่จะตัดขาดจากญาติพี่น้องในโลกความจริง ในขณะที่บางคนก็เริ่มตระหนักว่าชีวิตคนเรานั้น อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม แต่ในโลกยุคนี้ก็มีมนุษย์ที่เลือกจะไม่มีสังคม

บางคนเริ่มเข้าใจแล้วว่า วันข้างหน้า ต้องหาทางเลี้ยงดู ตัวเอง ให้อยู่รอดปลอดภัยไปให้ได้ บางคนก็เริ่มพยายามปรับเปลี่ยนวิถีชีวิต แต่บางคนก็ไม่ได้ตระหนักถึงอนาคตของตัวเองเอาเสียเลย

ความสนุกในโลกออนไลน์นั้น สนุก แต่ก็ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบอย่างที่บางคนเข้าใจ

ตั้งแต่มีอินเตอร์เน็ตเมื่อหลายปีก่อน มันได้เปลี่ยนแปลงคนกลุ่มหนึ่งไปมากมาย จากชีวิตสนุกสนานกับการผจญภัยในโลกความจริง กลับเปลี่ยนให้เป็นมนุษย์ที่ยึดติดกับวัตถุ ไม่น่าเชื่อว่าโฆษณารถยนต์ดึงเอาความเชื่อที่ว่า สาว ๆ หลงรถ มากกว่าหนุ่มหล่อ ... ชายหนุ่มเลือกที่จะใช้เวอร์ช่วลเกิร์ลเป็นเพื่อแก้เหงา ... ความเร่าร้อนของชีวิตวัยรุ่นกลับกลายเป็นเรื่องบอกเล่าผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในขณะที่คนอ่านมันกลับทำได้เพียงแค่ใช้สมองตีความเป็นจินตนาการ จากเด็ก ๆ ที่เคยวิ่งสนุกสนานกับเพื่อน ๆ เวลาเย็น ก็กลับมานั่งเล่นเกมออนไลน์กับเำพื่อน ๆ ที่ไม่รู้จักหน้า จนสูญเสียเพื่อนจริง ๆ ที่เคยลุยเที่ยวเล่นด้วยกันไปจนหมดสิ้น

จากเด็กวัยรุ่นที่เดินไปร้านหนังสือการ์ตูนเพื่อซื้อหามาอ่าน กลับกลายเป็นการสั่งออนไลน์ผ่านเวบไซต์ ร้ายกว่านั้นคือ โหลดจากเวบอโคจรมาอ่านฟรี ๆ เพื่อสนองความต้องการที่ไม่มีสิ้นสุดให้มันไม่หมดไม่สิ้นไปเรื่อย ๆ จนเริ่มหลงลืมไปว่า การสร้างสรรค์ ไม่ได้มาจากการจ้องบริโภคอย่างบ้าคลั่งเช่นนั้น

จากความสำเร็จในการทำงาน กลับกลายเป็นความสำเร็จจากการได้รับการยอมรับในโลกออนไลน์ จากความสุขที่ดื่มด่ำยามเอาชนะจากแรงกาย เปลี่ยนมาเป็นชัยชนะจากสมองและการกระดิกปลายนิ้วเคาะลงบนแป้นพิมพ์ จากความทรงจำที่เคยใช้เพื่อจดจำ กลับกลายมาเป็นการจดจำชุดคำสั่งเพื่อให้ช่วยจำแทน

........................

หากคำว่าต่อสู้ มันหมายถึงผลลัพธ์ที่สามารถเป็นไปได้ทั้งชนะและแพ้

คำว่า สู้ชีวิต นั้นก็คือความพยายามที่จะเอาชนะ "ใจ" ของตนเองที่กำลังหลงมัวเมากับกิเลสที่อาจจะกำลังเกาะกินจิตใจอยู่นั่นเอง ถ้าชนะก็ดีไป ถ้าไม่ใช่ ความพ่ายแพ้ของมันคงจะปรากฎให้เห็นซักวัน ไม่ช้าก็เร็ว และฟันธงได้ว่า ไม่น่าดูแน่ ๆ

--------------------

เวลาของทุกคนกำลังเดินหน้าไปเรื่อย ๆ...

ถ้ามองว่าแต่ละคนนั้น ได้เดินทางมาเป็นเวลานานมากมายสั่งสมประสบการณ์จนท่วมทะลักเก็บกั้นกันไม่อยู่

น่าจะลองหันกลับมาคิดว่า เวลาที่เหลือของท่านแต่ละคนนั้น ก็ลดน้อยลงไปทุกวินาทีเช่นกัน

ถามจริง ๆ ได้ไหม จะตอบก็ได้ ไม่ตอบก็ได้ ที่คอมเม้นท์นั่นแหละว่า

- เห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?

- กินข้าวเช้ากี่โมง ? 

- มาม่ากินครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?

- เคยมีเงินติดตัวมากที่สุดเท่าไหร่ ?

- ได้พบเพื่อนสมัยเรียนของคุณ ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ ?

- อายุเท่าไหร่แล้ว ?

- ชอบชีวิตทุกวันนี้จริง ๆ หรือเปล่า ?

- คิดจะอยู่แบบนี้อีกนานไหม ?

- สุดท้าย... หมดเวลาสนุกแล้วหรือยัง ?

เพื่อนเอ๋ย....

---------------------------------------

ตั้งเอ็นทรี่นี้ขึ้นเพื่อเตือนสติ เพื่อน จากเพื่อนออนไลน์คนนี้ว่า เป็นห่วงกับอนาคตของ "เพื่อนทุกคน" ให้พยายามต่อสู้ให้ชนะ กิเลส ที่ชื่อว่า "เทคโนโลยี" แล้วกลับคืนสู่โลกความจริงอย่างเต็มภาคภูมิ....