..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

ชื่อภาพ - ซักผ้า..

พอดีนั่ง ๆ อยู่เกิดเครียดขึ้นมา (อาการวัยทองที่ทุกท่านจะได้พบในไม่ช้า) ทำให้ผมตัดสินใจล็อกออฟเกลี้ยงทุกช่องทาง เกือบเผลอไผลไป "ลบ" บล็อกซะด้วยสิ....

เคราะห์ดีที่เอ็กซ์ทีนเปลี่ยนหน้าตาระบบหลังฉากใหม่ ทำให้ผมหาไม่เจอ ... ก็ถือว่ารอดไป....

เรื่องนั้นช่างมันเถิด เอาเป็นว่าช่วงอายุไต่เข้าเลข 4 อีกในไม่ช้านี้มันทำให้เกิดอาการลมจะไป ไก่จะมา... เขาเรียกว่าอะไรนะ เลือดลมปราณตีสวนกลับ ? เอาเป็นว่าอารมณ์แปรปรวน ซึ่งจะเกิดขึ้นมาเป็นพัก ๆ แต่พักหลัง ๆ นี่ชักมาบ่อย ๆ.. ใครโดนไปบ้างแล้วก็ขออภัยอย่างสูงนะครับ เนื่องจาก ผม ไม่สามารถควบคุมได้ชั่วคราว จนกว่าจะชินไปซักพักกระมัง... ทำไงได้ คนเรามันต้องมีเกิด แก่ เจ็บ ตาย กันเป็นเรื่องธรรมชาติ...

มานั่งวิเคราะห์บล็อกตัวเองวันนี้ ดูแล้วเปลี่ยนไปจากสมัยแรก ๆ เมื่อ 3 ปีก่อนแบบไม่มีวันหวนกลับ

เนื้อหาที่เริ่มต้นจากคนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไร ดูค่อย ๆ ปรับค่อย ๆ เปลี่ยน เป็น ไม่รู้อะไรมากขึ้นเรื่อย ๆ.... สิ่งละอันพันละน้อยนั้นมิได้สร้างอะไรให้กับคนที่หลงทางเข้ามาอ่านเท่าไหร่ มันก็ยิ่งไม่ได้ให้อะไรกับสังคมเข้าไปเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ความรู้ความสามารถในสมัยอดีตที่เคยมี ก็ค่อย ๆ มลายหายไป แม้แต่จะปรับเปลี่ยน "ธีม" ให้เป็นแบบใหม่ ก็ยังไม่สามารถทำได้เลย แปลกใจตัวเองอยู่พอสมควรในเรื่องนี้

ทักษะความสามารถที่เมื่อก่อนเคยเล่นแต่ดนตรี มันก็มีเรื่องวาดรูปเพิ่มขึ้นมา.. เพิ่มขึ้นจนคิดว่า เปลี่ยนอาชีพไปเลยก็คงมีอาชีพใหม่มารองรับทันที (แต่ขอโทษ... เอาเข้าจริง ๆ ก็ยังใช้งานใช้การอะไรไม่ได้หรอกครับ)

ดีใจที่มีน้อง ๆ หลาน ๆ บางท่าน ยึดถือเอาผมเป็นแนวทางในการ "เรียนต่อ" ในสายดนตรี และมีน้อง ๆ บางท่านเกิดไฟในการสร้างความพยายามในการแต่งเพลง + ทำดนตรี ทั้ง ๆ ที่ตัวผมเองก็ไม่ได้เรียนจบมาด้านนี้โดยตรงแต่อย่างใด

มีทั้งมิตรและศัตรูเพิ่มขึ้น โชคดีที่มีมิตรมากกว่าศัตรู แต่ศัตรูเพียงไม่กี่คนก็สามารถรุมกระทืบผมได้โดยที่ผมก็ไม่รู้จะหลีกเลี่ยงได้อย่างไร....

เพื่อน ๆ หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นบุคคลในกลุ่มลัทธิ "โอ" แห่งประเทศไทย.. เอาเป็นว่า ผมยังดูรายการ ช่องเก้าการ์ตูน ตอนเช้า ๆ "จริง" และยังอ่านการ์ตูน "จริง" แต่ผมไม่ใช่ระดับ ดูทุกเรื่อง ทุกวัน ทุกแนว นะครับ ดูแค่สนุกสนาน

ในกรณี "มิกุ" โวคาลอยด์นั่น ไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ว่า "ผมคือพวกนิยมญี่ปุ่น สุดยอดสาวกลัทธิโอ" นะ... แต่เพราะ ผมรู้จักโวคาลอยด์มา 2 - 3 ปีแล้วตั้งแต่สมัย ลีออง ลอร่าร์ มาเรียม เมโกะ ไคโตะ สวีทแอน และ มิกุ ก็เป็นเพียง 1 ในกิจกรรมที่ผมทำเพื่อความสุขเท่านั้น ไม่ได้มุ่งหวังที่จะเข้าใกล้ตัวละครมาสค็อตเพื่อกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง

เกม.. ผมเล่นแต่ "เกมสำหรับผู้ใหญ่" ซึ่งไม่ใช่เกมสำหรับวัยรุ่น และไม่ใช่เกมสำหรับผู้หญิง ซึ่งก็ไม่เห็นว่าจะแปลกตรงไหน ในเมื่อผมนั้นรู้จักเกมแนวนี้มาตั้งแต่สมัยดอส 5 (วี) โน่น...... และผมก็เป็นกลุ่มที่เล่น พีซีดอสสมัยบิลเกตยังนอนอยู่ในหอพักรูหนูเลยนะครับ อย่าคิดว่าผมเล่นเกมมามากมายเลยครับ ผมไม่เคยเล่น PSX PSII PSIII Wii NDS หรืออะไรพวกนั่นเลยนะครับ อิมูเลเตอร์.. ไม่มีหรอก ผมไม่เล่น.....เกมออนไลน์เคยเล่นของไทยเกมเดียว โปรเจ็ควัน..

พลาสติกโมเดล ผมไม่เคยซื้อหลายตัว... โอเคไหมครับ ?... จะจับผิดทำไมล่ะ...? ผมไม่ได้มีงานอดิเรกเหมือนพี่ชายหรอกครับ รายนั้นเซียน.. ส่วนผมมันพวกขอให้ได้จับปากกา ดินสอ กระดาษ ก็ชื่นใจมากกว่า ดังนั้น ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้มีตัวเดียว แต่ผมก็ไม่ได้มีหลายตัวนะ... แล้วก็.. เขาซื้อมาให้.....

ดีใจมากที่มีเพื่อนใหม่ ๆ รุ่นน้อง ๆ เข้ามาทักทาย หรือยอมให้นั่งโต๊ะร่วมเสวนาด้วยทั้ง ๆ ที่อายุเราต่างกัน 10 ปี + - ไม่น่าจะเกิน 3 ซึ่งก็ถือเป็นแบบเดิมดังที่ผมเคยพบมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่มักจะมีแต่เพื่อนที่อายุน้อยกว่า.. แล้วไอ้พวกเพื่อน ๆ สมัยเดียวกัน พวกเอ็งไปไหนกันหมดวะ.... กูสงสัยจริง ๆ.....

พูดถึงเรื่องเพื่อน.. จากเหตุการณ์ที่ผ่าน ๆ มา ทำให้ผมมีเพื่อนต่างประเทศเข้ามาติดต่อทางอินสะแต๊นท์แมจเสจจำนวนมาก ทั้งนี้เขาเจอผมผ่านทางเพื่อน ๆ คนไทยนี่แหละ.. บางคนอายุมากกว่าผม บางคนอายุน้อยกว่า และบางคนอายุพอ ๆ กัน เราคุยกันด้วยภาษาอังกฤษ และ "บาเบล ซับอเวจี"

แต่มีสิ่งหนึ่งที่อยากจะกล่าวลอย ๆ ไม่ระบุชื่อไม่ระบุนาม เนื่องจากความเป็นห่วงนี้ "ผมคิดว่า น่าจะโพสต์ที่นี่ซักครั้ง" เพราะผมอยากให้ทุกคนที่ผมรู้จักและไม่รู้จัก ที่กำลังอยู่ในสภาวะ "คลั่งลัทธิ จนไม่ทำมาหากิน" ได้พยายามทำความเข้าใจว่า

" เพื่อนเอย พ่อ แม่ ของท่าน น่าจะเกษียรอายุการทำงานในเวลาไม่น่าจะนานนี้ และเพื่อน ๆ เอย เพื่อนอายุเท่าไหร่แล้ว ? .... เพื่อนจะรอไปทำงานตอนอายุ 35 - 40 ตอนที่พ่อแม่ของท่านหยุดทำงานแล้วกระนั้นหรือ ? เงินบำเหน็จบำนาญ (ถ้ามี) ของพ่อแม่ท่าน จะได้ใช้ไปอีกกี่ปีกัน ? ....หรือท่านคิดว่าท่านมีญาติที่จะคอยค้ำจุนชีวิตท่านต่อไปเรื่อย ๆ ? หรือท่านคิดว่าชีวิตของท่านจะจบสิ้นเมื่อวันที่ไม่มีใครหาเลี้ยงท่านได้อีกแล้ว ? การตายมันไม่ยาก แต่การ ทำให้ตาย มันยากนะเพื่อน ๆ ..... ไม่อยากทำงานเพราะเข้ากับคนอื่นไม่ได้ ? ถ้าคิดอย่างนั้นก็น่าจะมีความสามารถด้านทักษะอะไรซักอย่างที่ใคร ๆ เขาต้องการแล้วมาทำเป็นฟรีแลนซ์ซะนะ... แต่ถ้าไม่มี ก็พยายามปรับตัวออกไปพบปะสังคมกับคนข้างนอกบ้าง พยายาม และพยายาม มันก็คงไม่ยากไปกว่าตอนเรียนหนังสือหรอก ถ้าไม่แน่ใจ.. จะกลับไปเรียนใหม่อีกรอบเพื่อแก้ไขบางสิ่งบางอย่างตอนอายุขนาดนี้ ก็ไม่น่าจะสายหรอกนะ... ยังพอมีเวลา... ลองไปเป็นทหารไหม ? ร่างกายไม่แข็งแรง ? ไปเถอะ ถ้าไม่ได้เป็นโรคหัวใจ ลองไปเป็นทหารดู .. ร่างกายไม่ดี.. งั้นลองไปวัด.. ลองบวชดูซักเดือน 2 เดือนสิ.. ชำระกายใจให้มันไกลออกจากสิ่งที่เรียกว่า "ธุรกรรมหน้าคอมฯ" ดูบ้าง ก็น่าจะดีนะเพื่อน... รู้ไหมในโลกนี้ ไม่มีใครมันจะช่วยนายได้ นอกจากตัวนายเอง พยายามเข้านะ ทุกคน"

ครับ วลีสุดท้ายนั่นผมพยายามจะบอกว่า ผมพูดให้ ทุก ๆ คนฟัง มิได้เจาะจงว่าเป็นเพื่อนคนไหน เพราะผมอยากจะบอกว่าผมมีเพื่อนคนไทยที่เป็น "ฮิคคิโคโมริ" 3 คน ชาวญี่ปุ่น 1 คน มีเพื่อนอยู่ลัทธิ โอ มากมาย ที่อยากให้หลงเดินเข้ามาที่บล็อกในเอ็นทรี่นี้มาก ๆ

ผมคงรู้สึกไม่ดีถ้ามีใครถามผมว่า "เพื่อน ๆ วัยรุ่นของคุณทำงานอะไร?"แล้วผมตอบว่า "มันตกงาน" เพราะนั่นมันก็ไม่ต่างกับการถูกตำหนิว่า "เป็นผู้ใหญ่ ทำไมไม่สั่งสอนใหพวกเขา้เป็นผู้เป็นคนล่ะ ?"

ทำ ๆ ไปเถอะ.. งานน่ะ เงินเดือนมาก น้อย ก็ทำไปก่อน... ดีกว่ามานั่งอดตาหลับขับตานอนท่องเน็ตไปวัน ๆ หิวก็เดินลงไปกินข้าว อิ่มก็กลับมานั่งหน้าคอม อยากซื้อของก็แบมือขอตัง.. อายุน่ะ ไม่ใช่แค่ตัวเลขอย่างเดียวนะ.. มันบ่งบอกด้วยว่า น่าจะช่วยเหลือค้ำจุนครอบครัวได้แล้ว

ท้ายนี้ ขอใช้คำกลอนโบราณ ๆ สอนน้อง ๆ เพื่อน ๆ ที่บางส่วนอายุมันจะเกือบเป็นลูกผมได้ดังนี้

"อย่านอนตื่นสาย"

"อย่าอายทำกิน"

"อย่าหมิ่นเงินน้อย"

"อย่าคอยวาสนา"

---------------------------------------------------------------

ปล. เอ็กซ์ทีนรับ tag ได้ 10 อันเองแฮะ งั้นเพิ่มเองตรงนั้ละกัน

anime, archive, cartoon, comment, consoul, dark, dhesana, game, hentai, manga, Otaku, hikkikomori