..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

บทความนี้จัดอยู่ในประเภท [ท. - ทำไปทำไมวะ..?]

คำเตือน
- เอ็นทรี่นี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัว หากผู้ใดต้องการแย้ง กรุณาใช้ภาษาสุภาพและไม่ทำร้ายน้ำใจ คนกันเอง
- กรุณาอย่าเข้าใจว่าผมอายุแค่ 27 - 30 ปี... คุณเข้าใจผิดครับ ให้เกียรติกันด้วย
- บล็อก คือที่สำหรับบอกเรื่องราวส่วนบุคคล มิใช่กระดานข่าวสาธารณะ ดังนั้นผมมีสิทธิ์ที่จะเขียนเรื่องแบบนี้ในอาณาเขตของผม และไม่ได้ไปก้าวก่ายโดยการเอาบทความนี้ไปกระจายตามบอร์ดไหน ผู้ที่ผ่านมาอ่านเข้าย่อมเข้าใจได้ว่า "สมแก่เหตุ ที่เขียนลงบล็อก และไม่สมแก่เหตุหากผมเอาไปโพสต์ในเวบบอร์ด"
- คำเตือนหลายข้อแบบนี้...นาน ๆ จะทำทีนึงล่ะครับ กลัวไม่เข้าใจ....

---

พอดีเดินเที่ยวไปเที่ยวมาหลาย ๆ ห้อง พบกับวัยรุ่นมากมาย... ต้องบอกว่าตัวผม เรียกพวกเขาว่าวัยรุ่นนั้น เพราะวัยผมมันเลยมานานมากแล้ว อีกไม่กี่เดือนนี่ มันก็จะยิ่งเลยไปอีก... ก็พบว่า ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปจากสังคมวัยรุ่นสมัยที่ผมเป็นเมื่อสิบปีก่อนแต่อย่าง ใด

ที่เปลี่ยนแปลงจริง ๆ ก็คงเป็นเรื่องของ สื่อ และวัตถุ ที่เปลี่ยนไปมากมาย ทุกวันนี้อยากรู้เรื่องอะไรก็ คลิ้ก ๆ ๆ กด ๆ ๆ โหลด ๆ ๆ นั่นแหละ ที่สมัยผมยังไม่มี เพราะอินเตอร์เน็ต ผมเพิ่งใช้ครั้งแรกเมื่อสิบกว่าปีก่อน (สมัยโมเด็มเราโหลดได้แค่ 14.4กิโลบิต) และยาฮู ตอนนั้น ก็ไม่ได้ฉลาดเท่ากูเกิ้ลสมัยนี้ และเวบไซต์ก็ไม่ได้มีอะไรให้มากไปกว่าหน้าหนังสือธรรมดา

สิ่งที่ยังคงเดิมก็คือ ความคึกคะนอง คิดตีความแปลก ๆ คิดแปลก พูดแปลก คิดบ้า ๆ แล้วทำได้ก็ทำกัน คิดดี ๆ ไม่ทำ ทำไม่เป็น นั่นล่ะที่ยังคงเดิม.. ไม่สิ.. บางคนก็คิดว่าเขาคิดดีแล้ว ถึงได้พูด หรือทำ...

ความเป็นจริงของโลกปัจจุบันนั้น ไม่ใช่ โลกออนไลน์ หรือโลกไซเบอร์หรอกนะครับ ในสังคมวัยรุ่นที่ไม่ได้เกาะแกะกับโลกอินเตอร์เน็ตนั้น ก็ไม่ได้ต่างกันกับในห้องแช็ทรูมหรือเวบบอร์ด ซักเท่าไหร่

ไม่มีหนังไม่มีเพลงให้โหลด โลกความจริงมันก็ดำเนินกันต่อไป ไม่มีหน้าเวบไซต์เวบบอร์ด ก็ยังมีห้องเรียนหรือวงเหล้าหรือการนั่งคุยกันให้เห็นเป็นปกติ...

ขำ ๆ กับข่าวสารบางอย่างที่เอาไปแปะตามเวบบอร์ดเพื่อเรียกร้องสิทธิมนุษยชนอันพิศดาร..

ข่าวการปิดสำนักพิมพ์หนังสือการ์ตูนที่พิมพ์การ์ตูนสำหรับเด็กโต..ไม่ใช่สิ สำหรับคนทำงานมากกว่า (สื่อลามก ผิดกฏหมาย ปิด ๆ ไปเหอะ...ใครหื่นก็ไปหาเอาได้เองอยู่แล้วนี่พ่อคุณ.... จะมาด่าตำรวจ นักข่าวทำไม บางคนถึงขั้นออกมาตะโกนดัง ๆ ว่า เราต้องพิทักษ์สื่อลามกให้คงอยู่... บ้ากันจริง ๆ เลย)

ข่าวการเสนอกฏหมายบังคับให้คนไทยต้องยืนเคารพธงชาติวันละ 2 เวลา (ซึ่งยังไม่ได้เสนอ แล้วก็คงไม่ได้เสนอหรอก เหตุผลมันไม่เหมาะจะเสนอด้วยซ้ำ)

ข่าวการปิดร้าน "คาเฟ่" ที่ปล่อยให้เด็ก ๆ เข้าไป "มั่วสุม" เนื่องจากเจ้าของที่เขาสั่งปิด.. (เสื่อมเสียขนาดนั้น ผมเป็นเจ้าของที่จะยอมให้มี คาเฟ่ เปิดในแหล่งท่องเที่ยวของเยาวชนเรอะ ? ไปโน่นสิ พัฒน์พงษ์ มันจะถูกที่กว่าถ้าจะให้เป็น คาเฟ่ นะ)

ข่าวเครื่องบินเกิดอุบัติเหตุคาดว่าโน่นผิดนี่ผิด.... (รอเขาพิสูจน์จากกล่องดำเถอะ...เถียงกันอย่างกะตัวเองเป็นวิศวกรการบินเลยนะ เป็นนักบินก็ไม่ใช่..คนเราว่ะ....)

ยก ๆ มานี่ก็ไม่มีอะไรมาก... ผมเองนั่งฟังการวิพากษ์วิจารณ์ตามห้องแชทแล้วก็ไปเทียบกับการวิจารณ์ข่าวพวกนี้ในโลกธรรมดาบ้าง ซึ่งผลลัพธ์มันต่างกันมากครับ

ทุกข่าวต่างกัน..... ผลการพูดคุยต่างกัน
ข่าวปิด สนพ - ช่างแม่ง...
ข่าวให้ยืนตรง - ช่างแม่ง...
ข่าวปิดคาเฟ่ - ช่างแม่ง...
ข่าวเครื่องบินตก - คนตายเยอะ น่ากลัว....เวรกรรมอะไรกันนี่...

3 ใน 4 ของข่าวผลการวิจารณ์เหมือนกันคือ "ช่างแม่ง".....
****อธิบายความหมาย -
ช่างแม่ง มาจากคำว่า "ช่าง หัว แม่ มัน"
เป็นคำแสลง แปลว่า ไม่สนใจ***

ในโลกออนไลน์ดูแล้วช่างเป็นสังคมที่เต็มไปด้วยนักคิด (แต่ไม่ค่อยทำ) และก็มีเหมือนกัน คนที่จะเล่นโดยไม่คิด (แต่ทำอะไรแผลง ๆ ประจำ) ปะปนกันมากมาย

แต่ในสังคมโลกความจริง หลายคน ไม่อยากจะคิดเรื่องหยุมหยิมพวกนี้หรอกครับ
เพราะมัน..ไม่ช่วยให้ชีวิตทุกวันนี้ดีขึ้นมาหรอก......

แค่จะทำมาหากินให้รอดไปก็ยากจะแย่อยู่แล้ว....

นั่นแหละครับโลกความจริง....
ย้อนความไปสมัยยังไม่มีรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุด...ในโลกออนไลน์มีการพูดถึงทั้งรับและไม่รับ

แถวบ้านผมในโลกความจริงก็.... ช่างแม่ง... รีบ ๆ จบ ๆ ซะทีก็ดี จะได้มีความหวังบ้าง

ในเวบบอร์ดมีคนมาโพสต์น้อยอกน้อยใจทำไม รธน. ฉบับใหม่ไม่ยอมให้เขาไปออกความเห็น... ทำไมไม่ยอมให้เขามีโอกาสเลือกว่าจะรับหรือไม่รับ...

อ่า.. เขาประชุมที่ศาลากลางทุกจังหวัดเลย ไม่ทราบหรือครับ เขาประกาศตามลำโพงของหมูบ้านเลยนะ..
แล้วไอ้การรับไม่รับน่ะ... คงได้ไปลงคะแนนประชามติแล้วใช่ไหมครับ นั่นแหละเขาเรียกว่าให้โอกาสว่าจะรับหรือไม่รับ

บางคนพยายามเปรียบเทียบประเทศไทยว่าทำไมสู้ต่างชาติประเทศนั้นไม่ได้ ประเทศนั้นดียางโง้นยางงี้.... เน็ตบ้านเราเร็วสู้เมืองนอกไม่ได้บ้างล่ะ.. ไอ้โน่นแพง ซื้อที่ประเทศเขาถูกกว่าเยอะ.. ไปสิครับ ไปอยู่ที่ประเทศนั้นซะ... อยู่ประเทศนี้ไม่ได้ก็ไปเถอะครับ.....อย่าบ่นซ้ำ ๆ ซาก ๆ เลย ผมเห็นแบบนี้มาหลายคนแล้ว...ชักเบื่อ ๆ เลยล่ะ

ยกตัวอย่างกันมายาวนานแทบเต็มหน้าบล็อกนี่ (เล่นเว้นบรรทัดอู้ให้ยาวขึ้น + ขนาดตัวอักษรเอาใจผู้เฒ่า) ก็เพื่อจะสรุปตอนท้ายให้กระชับสั้น ๆ ง่าย ๆ แก่เยาวชนวัยรุ่นในโลกออนไลน์ไซเบอร์นี้ ว่า..

จะดีกว่าไหม........?
ถ้าจะปิดเครื่องคอมพิวเตอร์บ้าง แล้วเดินออกไปสังคมกับคนทั่วไป ว่าบ้านเมืองจริง ๆ เขาเป็นอย่างไร พ่อแม่เราเขาทำงานลำบากหรือสบายอย่างไร ?


อยากพิมพ์ต่อ..แต่คิดว่า ถ้าสามารถวิจารณ์การบริหารประเทศของรัฐบาลได้อย่างเผ็ดร้อนแบบนั้น..
ก็น่าจะคิดต่อได้ว่า ถ้าคุณเป็นผมที่พิมพ์เอ็นทรีนี้อยู่ น่าจะ "ด่า" พวก "คุณ ๆ ที่เชื่อมั่นว่า คุณนั้นรู้ทุกเรื่องทำได้ทุกอย่างในโลกไซเบอร์นี้" ต่อว่าอะไร ? ... จริงไหมครับ ?.. ผมไม่ได้พูดต่อแล้วนะ คุณคิดเองได้....

---

ข่าวฝากสุดท้ายสำหรับคนที่รู้จัก คุณวิญญาณ จากเวบเซอร์เคิลซาร์คฯ นะครับ เขาจะออกจากโรงพยาบาล [เบียวอิน] วันพรุ่งนี้ (21 กย.2550) ขอให้ทุกคนไปให้กำลังใจคุณวิญญาณ ที่เวบฟุตาบะ กันโดยพร้อมเพรียง (เอ่อ คุณวิญญาณ นี่คนละคนกับ คุณวิญญาณดิจิตอล นะครับ.... แค่ชื่อละม้ายคล้ายกันเท่านั้นเอง)