..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

เคยมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่เคยเป็นหัวหน้าวงที่ผมเคยเล่นอยู่ 7 ปี เขาเคยพูดให้ฟังเสมอว่า "นักดนตรี ต่อให้ไม่อยากเล่นแค่ไหน มันก็ไม่มีทางเลิกเล่นดนตรีได้" ประโยคนี้ไม่ใช่วรรคทองหรอกครับ แต่มันเป็นสัจธรรมของคนที่ เล่นดนตรี เพราะ ต้องการเล่นเพื่อให้ตัวเองและคนฟังได้ชื่นชม..

---

ช่วงเข้าเป็นทหารเกณฑ์ซึ่งอายุผมตอนนั้น 23 ปี ตรงกับปี 2541 อันนี้จำปีได้แม่นเพราะผลัดที่ผมไปคือ ทร1/41 เพราะสมัครคนแรก ก็เลยได้ไปเร้วหน่อย....

ผมสมัครเพราะต้องการใช้สิทธิ 6 เดือนครับ ทางการทหารเขา้เรียกว่า "ลดสิทธิ์" คือจาก 2 ปี ลดลงเหลือ 6 เดือน เพราะใช้วุฒิปริญาตรีที่จบมานั่นแหละครับ (ปริญญา ให้คุณ.) .. ไม่ได้ทำเพลงเลยครับ แต่ช่วง 2 เดือนแรก การฝึกทหารเน้นไปเรื่องเดินสวนสนาม ผมก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เลยยกมืออาสาเข้า วงดุริยางของศูนย์ฝึกทหารใหม่ที่สัตหีบ ที่นี่เปิดโลกทัศน์เรื่องการเล่นดนตรีไปเลยครับ

คนเก่ง ๆ มาอยู่ที่นี่หลายคน เวลาอยู่กับคนเก่งมาก ๆ มันทำให้เราต้องพยายามมากขึ้น ผมเดินไปขอครู (ขออภัยที่จำชื่อท่านไม่ได้ครับ) ถ้ามีตำแหน่งไหนขาดคนอยู่ผมขอฝึกชิ้นนั้น... ได้เลยครับ ครูบอก ขาด สไลด์ทรอมโบน เครื่องดนตรียาว ๆ ที่มีคันชัก... ปกติเคยเป่าทรัมเป็ตตอน ม.ปลาย.. เจอ ทรอมโบน เข้าไป... ด้วยความที่ไม่อยากกลับไปเดินสวนสนามอีก ก็ต้องฝึกให้เป็นครับ เป่าทั้งวัน ทุกวัน ว่าง ๆ ก็ไปจับชิ้นอื่น ๆ บ้าง ทูบ้า ทรัมเป็ต เอาให้หมดล่ะครับ ขนาด แอคคอเดี้ยนเก่า ๆ วางทิ้งไว้ ยังเอามาเล่นเลย 2 เดือนที่นี่ ผมเลยได้เล่นเป็นวงกับดุริยางค์ของศูนย์ครับ

พอจบงานสวนสนามก็โดนไปอยู่ ส.อ.ร.ฝ. (ต่อสู้อากาศยานรักษาฝั่ง) แต่งตัวคล้าย ๆ นาวิกโยธิน แต่สีคล้าย ๆ ตุ๊กแกครับ 4 เดือนที่เหลือ ไม่ได้จับเครื่องดนตรีใด ๆ อีกเลย.. แต่ก็มีช่วงได้ลากลับบ้านบ้าง.. ผมเองไม่ได้ลากลับบ้านเลยครับ เพราะช่วงนั้น มีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้านมากมาย ซึ่งไม่อาจเล่าในที่สาธารณะได้ จนกระทั่งถึงวันปลด.. ผมพบว่า น้องชาย ขอเครื่องคอมของผมไปใช้เรียบร้อยครับ ผมไม่สามารถไปเล่นได้อีกแล้ว การแต่งเพลงของผม คงจบสิ้นแล้วมั้ง ช่วงนั้นผมคิดในใจแบบนั้นจริง ๆ..

จบมาก็เป็นทหารเกณฑ์ ปลดมาก็ต้องหางานทำ ชีวิตผมตอนนั้น "บ้าน" คือที่ที่ดีที่สุด เราจะอยู่บ้าน.. ก็อยู่ครับ ออกหางานทำ ก็ได้งานเพราะเป็นคอมพิวเตอร์นี่แหละครับ ไปได้งานเป็นช่างซ่อมคอมพิวเตอร์ประจำศูนย์บริการ ซ่อมแบนด์ดัง ๆ ทุกยี่ห้อ แบรนด์ไม่ดังก็รับครับ ซ่อมทุกวัน ซ่อมทั้งวันที่ศูนย์คอมพิวเตอร์ย่านบางกะปิ.. บ้านผม สมุทรปราการ.. ทำงานที่บางกะปิ.... ไม่เท่าไหร่ สมัยเป็นครูสอนที่บางแคยังไปได้เลย.. ได้งานซ่อมคอม ก็ไม่ได้ทำเพลงครับ ไม่มีอะไรเปิดเวลาให้ผมทำสิ่งที่ชอบได้เลย ซึ่งปกติคนเล่นดนตรีจะมีลักษณะพิเศษ (บางคน) คือ ถ้าไม่ได้ระบายออกเรื่องเพลง ก็จะกลายเป็นคนเงียบ และฉุนเฉียวง่าย ทำให้เกิดปัญหาในการทำงาน + ปัญหาส่วนตัว ครบ... ออกจากงานเลย... ออกแบบไม่อยากออก แต่เพื่อนที่สนิทกันมาก ๆ บอกว่า ทบทวนให้ดีว่าอยู่ต่อ ได้ กับ เสีย อะไรมากกว่า ก็เลยออกครับ.. ออกมาเป็นคนชนิดพิเศษที่สามารถอยู่ในห้องตัวเองได้โดยไม่กินไม่นอนเป็นอาทิตย์.. หลายเดือน...เคลื่อนเป็นปี....

วันนึงเดินไปเจอเพื่อนสมัยเรียนก็นั่งคุยกัน เขาเลยแนะนำงานผู้จัดการร้านอาหารชื่อดังให้ผมไปทำครับ.. งานนี้เปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล.. ? ..

เหรอ..... ต่อภาค 3.....ต่อไป

---

ประมวลซอฟท์แวร์ทำเพลงในช่วงแรกของนิเกะ..
- Encore - Win3.11
- Cakewalk Pro Audio 5 (DOS)
- Cakewalk Pro Audio 6 (Win3.11) - 7 (Win95)
- Scream Tracker (DOS)
- Fast Tracker (DOS)
- Impulse Tracker (DOS)
------------------
ระบบปฏิบัติการ
- C64 Basic V2
- IBM DOS
- DOS 3 - 6
- WIN3.0 - WIN95
- OS/2 , OS/2WARP
------------------
Hardware
CPU
- Commadore64
- IBM PC - 286
- PC 386 SX , DX
- PC 486 SX , DX
- PC Pentium 1XX Mhz
Soundcards
- ESS1688
- Yamaha YMH-724
- SB AWE 32

---