..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

พอดีมีเพื่อนคนหนึ่งมาขอให้ผมบ่นเรื่องวงการเกม... "โธ่พี่.. ใคร ๆ ก็ต้องมีเรื่องอัดอั้นตันใจ พี่ก็มาระบายที่ผมสิครับ.... " จะดีหรือครับ ผมบ่นน่ะ ถ้าเอาจริง ๆ ผมบ่น 5 ปี ไม่ซ้ำนะครับ... เอาเป็นว่า เล่าให้ฟังดีกว่า แบบเป็นกลาง ๆ ไม่เอียง ....เอี๊ยง.... เอียง

สมัยที่ผมเข้ามาในธุรกิจทำเกมใหม่ ๆ ผมเข้ามาด้วยการ ทะเล่าทะล่า เข้ามาแบบไม่ได้ดูตาม้าตาเรือครับ ใครจะไปคิดว่า เกม.. บ้านเรามีคนทำเกมได้... จริง ๆ ผมเองก็ลืมไปว่าสมัยเด็ก ๆ ผม กับพี่ชาย ก็ทำเกมเล่นกันบ่อย ๆ.. กระดาษแผ่นนึง ดินสอคนละด้าม แบ่งข้างกันคนละฝ่าย สร้างกองกำลังทหารในสัญลักจุด ๆ ๆ แล้วกำหนดจุดที่น่ารักที่สุด เป็นที่อยู่ของเรา... ก็นับกันไปครับ 1 ถึง 50 ใครจุดได้เท่าไหร่ ก็ถือเป็นกองกำลังของตัวเอง....
พอได้เวลาก็เป่ายิ้ง....ฉุบ.... คนชนะมีสิทธิ์ยิงเปิดก่อน ซึ่งวิธียิงก็คือการตั้งดินสอตั้งฉากกับพื้น ใช้นิ้วชี้กดปลายด้านบนของดินสอ...ออกแรกพอประมาณ เพื่อให้ปลายด้านที่ใช้เขียน ขยับไปตามทิศทางที่คาดว่าน่าจะเป็น... ใช่แล้วครับ มันจะลากเป็นเส้น ๆ ไป... ปลายเส้นไปหยุดตรงไหน ก็ถือว่าฝ่ายเราเป็นผู้เดินทางไป ถ้าปลายมันไปโดนกับกองทัพอีกฝ่าย ก็ถือว่า ทำลายฝ่ายตรงข้ามไปด้วยครับ... คราวนี้ก็สนุกขึ้นเรื่อย ๆตอนที่เราต้องเด็ดแข้งเด็ดขากองทัพศัตรู ซึ่งในที่นี้คือพี่ชายของผมเอง จมเรือมันซะ...... แต่..... "เราเป็นเครื่องบินวิเศษว่ะ... หลบได้..." เฮ้ย...มีงี้ด้วยเว้ย... เอาสิ... แกมีเรือบินวิเศษ เราก็มี เรือด๊ำ ดำ...น้ำ..... โกงกันเละเทะตามประสาเด็กประถมสู้กับเด็กอนุบาลนะครับ.....

ต่อมาเมื่อผมเริ่มเข้าเรียนอนุบาลสอง... พี่ชายก็ไม่ค่อยมาเล่นกับผมละครับ ผมเลยต้องไปลุยกับเกมใหม่ที่เล่นกันอย่างแพร่หลาย... "นี่คือกบ".... หา...? ยางวงเนี่ยเหรอ...กบ ?...... เราก็ต้องเป่าสิครับ "เป่ากบ" เกมยอดฮิต ระบบไฟติ้ง สู้กันตัวต่อตัว มั่วด้วยท่าไม้ตาย เป่านาน เป่าทน ปนกับท่า เป่าให้วิ่งหนี.....
ดูเป็นระบบมากกว่าเกมไฟติ้งจริง ๆ ของสมัยนี้อีกครับ การเล่นค่อนข้างเครียด ผู้แพ้ จะต้องเสีย "กบ" ของตัวเองไป.. เสีย กบ หมด ก็จบเกม ต้องไปหากบตัวใหม่มาสู้.. เครียดขนาดมีเพื่อนบางคนไปหายางวงที่มีขนาดผิดปกติ น้ำหนักมาก เวลาเป่านี่ มีท่าไม้ตาย "น้ำลายกระฉอก" เข้ามาร่วมด้วย เพราะต้องออกแรงเพิ่มขึ้นนั่นเอง.. ผมเองก็ไม่ค่อยชนะหรอกครับ แต่ก็ไปนั่งดูเรื่อย ๆ ...

ต่อมาช่วงปลายของชั้นประถม มีกีฬาท้าทายนักวางแผนที่ฮิตสุด ๆ ชื่อว่า "หมากฮอส" เข้ามาตีตลาดช่วงนั้น ด้วยทางโรงเรียนที่ผมอยู่มีม้าหินที่กลางโต๊ะ จะมีตารางขนาด 8X8 นิ้ว เอาไว้ ซึ่งผมจะไปโรงเรียนแต่เช้าตรู่เพื่อ
"จอง" สนามแข่งขันนี้ครับ ระดับของนักสู้แต่ละคนค่อนข้างจะหลากหลาย ตั้งแต่ ประถมยันมัธยม จะเข้ามาหาผม เพื่อ "ท้าแข่ง" แน่นอนครับ ผมเสียที่นั่งทุกครั้ง ภายในนักสู้ไม่กี่คนนั่นแหละ...
จนเรียนจบผมก็พบกับเกมใหม่ ๆ มากมายน่ะครับ สนุกบ้างไม่สนุกบ้าง ซึ่งที่พูดถึงนี่ ไม่ได้พูดถึงเกมคอมพิวเตอร์เลย.. แต่มันก็เข้ามาเกี่ยข้องกับสิ่งที่อยากบอกวันนี้ครับ (ถ้าไม่เลิกอ่านกันนะ จะเหลือเรอะ...)

ผมกำลังจะสรุปเกี่ยวกับวงการเกมให้ฟังจากเรื่องที่เล่านะครับว่า การทำเกมนั้น สามารถทำได้เสมอ จะทำคนเีดียวก็ได้ แต่ทำยากหน่อย อาจไม่ค่อยสนุก ทำหลายคนก็ทำง่ายขึ้น แต่ก็ไม่ง่ายแบบหมู ๆ หรอก ซึ่งมีบางคนกำลังหลงคิดว่า "เกม" แค่มีเงินก็สร้างได้

หลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างกำลังทำให้ผมเห็นว่า "มีเงิน" มันทำเกมไม่ได้เสมอไปครับ อาจทำได้ ก็ไม่ได้หมายความว่า เกมที่อาศัยเงิน เป็นหลัก จะเป็นเกมที่ได้รับการยอมรับ

มองตลาดเกมออนไลน์สิครับ ทุกวันนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่ คนเล่นมาก หรือเล่นน้อย เล่นกันไปทำไม คนกลุ่มไหนที่ยังคงเล่นเกมออนไลน์ และ เกมออนไลน์แบบไหน ที่ยังได้รับความนิยมกันอยู่ ?..

ในขณะที่บ้านเราใช้วิธี ซื้อ เกมของต่างชาติมาเล่นกัน ก็มีกลุ่มหรือบริษัทอยู่กระจุกหนึ่งพยายามเข็นโครงการเกมออนไลน์ของตัวเองออกมา ปัจจุบันบางเกมกำลังทำ บางเกมใกล้เสร็จ บางเกมเสร็จแล้ว บางเกม หายไป.....

มองในบ้านเรา ผู้หลักผู้ใหญ่บางท่านให้วิสัยทัศน์ที่ดีม้าาาาาากกกกก มากกก "เกม ?.. ของไร้สาระแบบนั้น แค่ต่างชาติมามอมเมาเราเองก็มากพอแล้ว เราจะมอมเมาคนไทยด้วยกันเองไปทำไม ?".....
ใจคอท่านคิดว่าเกมมันคือสิ่งมอมเมาระดับเดียวกับละครน้ำเน่าหรือครับ ?... ไม่สิ ละครน้ำเน่า คนไทยทำให้คนไทยดูไม่ใช่รึ ?.. แล้วเกมล่ะ... น่าจะเทียบเท่ากับการ์ตูนมากกว่ากระมัง ?... ทำได้ แต่ต้องรักษาวัฒนะธรรมไทย ... ไอ้ห่าเอ๊ย....ใจคอมึงจะให้กูนั่งดูหนุมานเป็นพระเอกได้แค่ตัวเดียวเรอะ.... ไอ้มุขเด็กหัวจุกยิงหนังสติ๊ก มันยังไม่มากพอรึไงครับ อยากให้เด็ก ๆ เปลี่ยนทรงผมแบบนั้น แล้วถอดเสื้อออกมาวิ่งเล่นในป่าแบบนั้น ก็ให้ลูกหลานคุณทำไปเถอะครับ ผมไม่ให้ลูกหลานผมเล่นแบบนั้นแน่ ๆ เพราะมันเกินไป...

และเรื่องแนวคิดในการทำเกมเช่นกันครับ เกมใครจะสร้างต้องพร้อมที่จะทำครับ ไม่ใช่ ใคร ๆ ก็ทำเกมคอมพิวเตอร์ได้ ต้องใช้ทักษะที่มี รวมคนที่มีแนวคิดเดียวกันมาปรับและทำงานร่วมกันให้ได้ ต้องอดทน ทะเลาะกันบ้างให้อภัยกันบ้าง จนกว่าเกมจะเสร็จ.. ไม่ใช่ "เงิน" นะครับ ที่จะซื้อสิ่งเหล่านี้ได้

ผมรับงานทำเพลงเกมมาก็ไม่นานครับ แต่ลูกค้าก็มากพอที่จะบอกได้ว่า เป็นกลุ่ม ทำเกม มากกว่าบริษัทนะครับ ซึ่งเขาจะทำเกมไปเสนอให้กับผู้จัดจำหน่ายอีกต่อหนึ่ง..
แล้วในไทยล่ะ ? เขามีไหม ทำเกมขาย.. ก็มากมายครับ เกมมือถือที่คุณเล่นทุกวันนี้ เกือบทั้งหมด ฝีมือคนไทยครับ เกมคอนโซลล่ะ ?.. ก็เป็นแบบรับไอเดียเขามาทำอีกต่อนึงครับ เรียกว่า รับจ้างผลิต เกมพีซีล่ะ ? ก็มีทั้งรับจ้างผลิตแล้วก็ผลิตเองครับ

อยากจะสื่ออะไรกันแน่ ?

ง่าย ๆ ครับ บริษัทเกมปัจจุบัน เหมือนโรงงานครับ สามารถผลิตสินค้าเองได้ แต่ไม่มีความสามารถเชิงประชาสัมพันธ์และกำลังให้ความสำคัญในด้านรับจ้างผลิตไปซะแล้ว ในขณะที่..กลุ่มหลาย ๆ กลุ่ม สามารถทำเกมออกมาได้ ขายก็ได้มั่ง เจ๊งมั่ง ไม่มาก ไม่น้อย แต่ก็ทำเกมออกมาเป็นของตัวเองครับ (ไม่ประสบความสำเร็จด้านตัวเิงนแน่ ๆ ล่ะครับ)
แต่ถ้าไม่มีใครส่งเสริมเขาล่ะ ? เขาจะตายไหม ? ไม่ตายครับ เขาจะอยู่ต่อไป ทำงานออกมาต่อไป อาจเปลี่ยนแปลงสมาชิกภายใน แต่เขาก็จะทำกันต่อไป ซึ่ง....
ถ้าเป็นบริษัท.... เจ๊งแล้ว.....เจ๊งเลย...... ทำอะไรคิดอะไรกันอยู่ก็ขอให้ลองหันมามองพื้นฐานกำลังกันนะครับ...