..คน ดนตรี ดาดฟ้า บ้าบอ..

เคยไหม... ที่วันหนึ่งคุณลุกขึ้นมาแล้วรู้สึกว่า ชีวิตขาดอะไรไปบางอย่าง ...................

เช้านี้ ผมตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ พลันความคิดดังกล่าว ก็บังเกิดขึ้น ผมทำอะไรหายไป ?

ลองนึกย้อนไปเมื่อ 2 วันก่อน ผมได้ดูอนิเมเก่า ๆ เรื่อง แม่มดน้อย กิกิ ( Kiki's delivery service ) และ HARUHI ตอนที่ 0

มันคืออะไรกันแน่ ?

ผมค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปรายตามองไปที่จอทีวี

ภาพของการ์ตูน 2 เรื่องนั้น ยังติดตาผมอยู่...

ความรู้สึกที่คุ้นเคย ความรู้สึกอันน่าเศร้า...

ทั้ง ๆ ที่การ์ตูนที่ผมดูนั่นมันเป็นการ์ตูนสนุก ๆ ผมลองทบทวนกลับไปถึงความรู้สึกแบบนี้ครั้งแรกเมื่อไหร่...

เมื่อไหร่กัน ?

ปีก่อน คุณ ธนิต อ. เคยส่งอนิเมแนวสาวใช้ เรื่อง "เรียกข้านายท่าน"

... ใช่แล้ว...

ผมเคยรู้สึกแบบนี้ตอนที่ดูการ์ตูนเรื่องนั้นเหมือนกัน...

แต่ไม่ใช่ครั้งแรก... แล้วมันมาจากไหนกัน

ผมพยายามวิเคราะห์สิ่งที่ทั้ง 3 เรื่องนั้น มีอะไรเหมือนกัน...

เรียกข้าว่า นายท่าน เนื้อหาเป็นเรื่องของ 2 พี่น้องที่ออกจากบ้านมาหางานทำ แล้วจับพลัดจับพลูไปเป็นสาวใช้ในบ้านพระเอกลูกมหาเศรษฐี

แม่มด กิกิ เป็นเรื่องของเด็กที่ออกจากบ้านมาฝึกหัดการเป็นแม่มด จนได้เปิดกิจการส่งของ และมีเพื่อน..

ฮารุฮิ... การ์ตูนตลกที่แฝงความลึกลับของชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

หากไม่นับฮารุฮิ เป็นเรื่องของการออกจากบ้านมาหาชีวิตที่ดีขึ้น ฮารุฮิ

ไม่ใช่....

ไม่ใช่.... ไม่สิ Episode 0 ถ้าใครเคยดูจะเห็นชีวิตของ มิรุคุ จัง ที่จริง ๆ เป็นการถ่ายหนังจากการกำกับของฮารุฮิ มีฉาก กลับบ้าน... นั่งคนเดียว... นอน ใช่แล้ว... ทั้ง 3 เรื่องเหมือนกัน... การใช้ชีวิตที่โดดเดี่ยว...

น้ำตาผมไหลออกมา อาบสองแก้ม......

ผมไม่ได้ทำอะไรหายไป...

มันเป็นเพียงความทรงจำ

ที่ผมเคยประสบมา สมัยออกจากบ้านใหม่ ๆ

ความทรงจำที่ถูกเก็บกักเอาไว้ ถูกการ์ตูน 3 เรื่องนี้ ขุดขึ้นมา

ผมคิดถึงบ้านครับ..... แต่... เดี๋ยวนี้...

ไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว.....

---------------------------------------------------

............................................................